goddessofthemoon

Productivity

Sun, 18 Jan 2009 15:48:38 GMT

2009 na... January 18. 11:15pm. Anong ginagawa ko? Nag-iisip ng gagawin... 5 oras nakong nagaaksaya ng oras sa mafia wars, mob wars at super pokes. Akalain mo bang may silbi pala ang facebook sa pangaraw araw na paghahanapbuhay ko dito sa abroad?

11:17pm. Di parin ako nakahanap ng gagawin ko. Ang dami kong mga plano para sa taong ito. At oo, kasama ang tambay sa gameplan. At tinutupad ko na ang pagtatambay sa gameplan. Very productive.

11:23pm. Kagagaling ko lang sa sakit. Ang Pure Blonde. Kasalanan ng Pure Blonde. Magaling sa sales talk si mamang waiter sa DXO (at ang napili pa niyang i-sales talk ay napaka-gullible pa sa mga marketing strategies). Isa daw ang Pure Blonde sa mga bago nilang produkto, low fat, low calories. Manamisnamis. Humiga ako nung isang umaga, 330am. Tumayo ako ng 4am, deretso sa banyo. Paulit-ulit itong nangyari, in intervals of 30min. Ang ending, dehydration. Pure Blonde and ulcer don�t mix. Pero any alcohol and ulcer don�t mix for that matter. But still, this ain�t my fault at all.

11:25pm. Kailangan ko na talaga tigilan ang chocolate truffles. Lalo lang lalala ang sakit ko. Ipasok ko kaya sa barbed wired na kahon ang truffles, i-padlock, i-flush ang susi ng padlock sa toilet, lagyan ng force field. Hay... tatawag lang ako ng locksmith nun (kawawa lang si mr.locksmith, makukuryente lang). Hopeless case na to.

11:29pm. Nagmistulang fitting room ang kwarto namin ng roommate kong si dai. Kasalukuyang kinukulit ako kung mahaba ba ang kanyang suot na yellow with flower prints-dress. Oo, mahaba. ***iling***. At ayaw maniwala sakin na mahaba talaga ang dress niyang winawalis ang lahat ng alikabok sa sahig naming.

11:37pm. Walong minuto na ang lumilipas at wala pa rin akong ginagawa. Pinagalitan ako ni dai. Halos naubos ko ang truffles. Hindi ko kasalanan... at babae na daw si Rustom Padilla. Ang bagong pangalan daw niya ay Bebe Gandanghari. Itaguyod ko na kaya ang pagkalalaki ko? I shall be known as Brendo Markangsuabe.

11:41pm. Hindi pa rin ako sinisipot ni Mr.Sandman. Late siya ngayon. Grrr...

11:42pm. Tatae�t maliligo daw ang roommate ko. Hindi niya alam ang link ng blog na to. Pwede kong i-reveal ang mga kababalaghang nangyayari sa munting palasyo namin. Wag sana magsumbong ang mga tagasubaybay ko.

11:46pm. Wala pa rin ako maisip na gawin. Sana araw araw ganito.

Storm

Wed, 19 Nov 2008 15:57:37 GMT

One drop of rain for every drop of pain

It would be unfair to let myself dance in the rain with you

Someone is longing under a different sky of a different blue

But i refuse to let the sun shine and i whine as its peaking rays hurt my eyes blind

For the best, from the blissful rain i should rest

But the storm won�t stop.

One pinch of salt, one driblet of lime for every shot of tequila

It would be cruel to let myself to take a swig from her bottle

She is wistful for a taste, her thirst she enduringly nestles

But i mournfully yearn as it is a sin i would loath to earn

For the worst, from this addiction, it seems impossible for redemption

And the storm didn�t stop.

One puff of your sweet spice for every breath of my bitter cries

It would be vile to let myself beguile you with my hostile smile

Someone is pining under an empty ceiling

But i am defeated by default, assaulted with insults

For the best, under the blissful rain i rest

And the storm still won�t stop.

Grade 6

Mon, 29 Sep 2008 14:49:21 GMT

Gagraduate na kami ng Grade 6 sa Abril. Nagyaya magbakasyon ang mga kaklase ko sa Baguio. Libre daw lahat. May resthouse sila dun at may van. Tanging dadalhin ay sarili at extrang saplot. Dala ang travel bag at nangingitim na eye bags, maaga naming binagtas ang pasikot sikot na daan tungo sa malamig na siyudad ng strawberries, kulangot, walis, igorot at ukay ukay. Hindi ko nalang ikukwento ang iba pa naming aktibidades kundi isa lamang sa mga unforgettable experiences. Sa ikalawang araw ng aming pagbabakasyon, nagpunta kami sa isang templo na kulay pula ang bubong at maraming hagdan, walang elevator. Sabi nila, magpapahula daw kami. At kahit ayokong sabihan ako ng manghuhula na lampa akong ipinanganak at lampa parin akong lalaki at madadapa ako 80% ng buhay ko, pero dahil Grade 6 lang ako, pumayag ako. Peer pressure. At libre. Nauna ang limang kasama ko. Isa isa silang hinulaan, isa isa ding nagkunot ng noo, nangamot ng ulo at umiling. Hindi ata magandang sinasabihan ang isang Grade 6 na tatanda siyang con man, hitman o superman. Ako na susunod at huli. Tinaasan ako ng kilay nung paring nakapulang gown at may mga tuldok sa noong kapos at makinis. May hawak siyang 2 piraso ng maliliit na kahoy hugis rectangular prism (oo, rectangular prism). Akala ko maglalaro kami ng syato pero ginawa niyang dice ang 2 piraso ng kahoy, hinagis sa mesa, tatlong beses. Binaba ang kilay, ngumiti. Tumungo siya sa isang hilera ng animo'y card catalogue. Binuksan ang isa sa mga maliliit na drawer, kumuha ng kapiraso ng papel at inabot sakin. Sabi sa papel, isa daw akong maswerteng bata kung susumahin ang buhay ko. 3 highlights: yayaman ka, magkakaanak ka sa murang edad, hindi ka magaasawa. Maswerte nga. Paki-define uli ang swerte? Gusto ko sanang hanapin ang taong sumulat ng mga bagay bagay na yun. Magwala't itanong ang logic ng kanyang mga pinagsasabi. I-question ang kanyang kakayahan at karapatan magbigay ng ganung klaseng premonition sa isang Grade 6. Gusto ko sanang makita ang mga diploma niya't kung galing ba siya sa isang reputable university ng panghuhula. Pero Grade 6 lang ako. Matapos ang lahat, isa isa kaming binigyan ng insenso upang manalangin. Ginawa namin to kahit na Grade 6 lang kami.

Labing apat na taon na nang gumraduate ako ng Grade 6. Nagkaanak ako. Hindi ako nagasawa. Hinihintay ko nalang biglang magmitosis ang pera ko sa bangko. Kapag nangyari yun, babalikan ko ang pari sa Baguio. Hindi ko siya tataasan ng kilay. Hindi rin ako magpupulang gown. Pero sana hindi pako kalbo sa mga panahong yun. Kakamayan ko lang siya. Gagawa ako ng testimonial: Ayus! Ang galing! Astig! Hindi nako Grade 6. Pero gusto kong bumalik ng Grade 6, magpahula uli.

full stop

Fri, 30 May 2008 18:58:43 GMT

apat na araw nalang... mag-iisang taon nako dito. 361 days nakong nagbabali ng buto. 8664 hours nakong nagbabalat ng patatas. 519840 minutes nakong tumatakbo. 31190400 seconds nakong pinagpapawisan. wag na kayong magcompute. di ko rin alam kung san galing ang mga pigurang yan. 2:20am na at bawal magmath sa ganitong oras sa batas ng mundo ko. hindi nanaman ako makatulog. na-realize ko, ang tagal ko nang hindi sumusulat. paglusong ko sa tubig, hindi nako nakaahon uli... nalunod ako masyado sa iba't ibang aktibidades na maisip kong gawin para lang maaliw at wag isipin na dumudugo na talaga ang ilong ko sa paghahanapbuhay. mahirap. pero kailangan. ayoko sana maging madrama. pero pinipilit akong subukan ng tadhana. patay. blanko ang utak. na-max-out ko na ata ang comprehension limit ko for the day sa pelikulang Narnia. buti nalang libre, kundi hanggang ngayon pressured akong mag aftershock aftershow. hindi ko alam ang ibig sabihin nun. hindi ko rin alam kung saan galing yun. siguro nga kailangan ko lang magpahinga. the body is willing but the mind is weak. alam ko. baligtad. pero hindi talaga. apat na araw nalang... paano ko ba aaksayahin ang natitirang mga oras bago ako mag-anniv? i should end my year with a blast to begin the new year with another blast, so the journey toward the second anniversary would be another blast. i'm about to end this anecdote and still i haven't come up with a decent subject to write about. this is just an indication that there is a scarcity of stimulating, enlightening and educational means for intellectual, sophisticated and spiritual advancement. na-conscious ako. i just noticed that this rubbish-filled entry is more personal and emotional than the previous ones. this is not good. full-stop.

Implosion � explosion from within.

Tue, 09 Oct 2007 00:16:58 GMT

Word for the day ko ngayon, September 27, 2007. Yan ang salubong ng seatmate ko umagang pumasok ako. Di niya ata ma-gets na nag-uumpisa palang gumana ang utak ko at 10am. I need at least 5 hours to log in to the world outside. Tapos magla-log out din siya ng 1pm. So just imagine the remaining tormented stretch of the day that feels like ages for me.

Wala yung limang Chinese aunties nung umagang dumaan ako sa playground kanina. Malakas ang ulan. At masakit ang katawan ko. Nag-e-echo pa ang malalim boses ng captain namin sa kweba ng mga tenga ko. POWER, NOW! (I-power mo yang mukha mo pagod nako!) Nag-li-linger naman sa background ang matinis na boses ng katabi ko. EIGHT-NINE-TEN-ah! LoOngGah! (isa ka pa pa-longer longer ka pa diyan!) Two excruciating hours of physical exploitation on a boat with a paddle on my left and 15 other god-knows-whether-they're-humans-or-machines. I had to constantly ask my seatmate, why are we doing this again? World peace. Yes. World peace. Of course, why else would we brutally and mercilessly misuse our vulnerable bodies? Why else would we choose to be viciously abused by our captain whereas we very well know that we were born with the will to opt for a leisurely 10-minute walk into the quiet park? Despite of the muscle fatigue, still my seatmate can find time to crack a joke, which makes the battle between me, my paddle and the river waters of the Kallang river even more interesting yet frustrating. We have to persist and press on, driving the ore into the water with nothing but all your might, pull it back to your hip, then according to one of the pinoy rowers, with a little pilantik hoist it up just to drive it in again, until all your muscles implode (aha! Nagamit ko rin sawakas ang word for the day!). Milagro nalang kung makakatulong ka pa sa pagbuhat at pagligpit ng bangka matapos ang training, at magcool down pa sa pamamagitan ng stretching at 50 push-ups. At syempre ang lahat ng ito, ay para sa itinataguyod na kapayapaan para sa buong mundo.

I have never been so exhausted in my whole life. Worn-out. Bushed. Dead beat talaga. Bukas sama ako ulit.

Bubble Gum

Sat, 25 Aug 2007 05:54:43 GMT

"People must present something of equal value to gain something. This is the principle of equivalent trade in alchemy."

Isang napakainteresanteng prinsipyong natutunan ko kina Ed at Al Elric (mga idol!).

80cents=hot tea with milk

$3.50=seafood ban mian

$1.30=egg prata

$2.00=isang lata ng Pringles

isang lata ng Pringles=tatlong oras sa treadmill

happy birthday=maraming salamat

maraming salamat=walang anuman

regalo ko?=ngisi lang

isang case ng red horse=isang daang uwak

mahalay na haplos sa binti=sampal sa kaliwang pisngi

dikit ng bubble gum sa buhok=sampal sa kanang pisngi

bwahahaha=sigaw ng saklolo

tigil sa tawa=suntok sa solar plexus

porma pang-matrix=round 1, fight!

Talong pulang lobo hugis puso, isang kahon ng ferero rocher, isang dosenang pulang rosas=busted

NO=isandaang luha, duguang puso, walang lamang wallet

Ayon kay sensei Izumi, wag daw maniwala sa prinsipyong yun.

Ewan.

Good Morning!

Thu, 09 Aug 2007 05:56:41 GMT

Im telling ya loosen up my buttons babe (uh huh)
But you keep frontin babe (uh)
Say what you gon' do to me (uh huh)
But i see nothin' (uh)

pindot sa snooze...

umaga nanaman. masmabilis talaga ang oras dito kaysa sa amin. maikli pa ang gabi. kahihiga ko lang ah.

bangon. sumimangot. gagawa ng kape. tambay. kamot sa ulo. makikihiram ng osim ni maj - roommate ko. bungisngis. magbabasa ng roald dahl. sumimangot ulit. tambay. magpapatugtog ng e-heads sa laptop. bungisngis ulit. tambay. gagawa ng baong peanut butter and jelly sandwich. tambay.

ang osim pala ay isang vibrating cellulite reduction gadget na ibinabalot sa baywang. hindi ko alam kung ano ang scientific explanation behind the osim, pero nakikigamit narin ako para ma-maximize ang oras habang tumatambay at nakikipagkulitan kay nip - hausmate na kasabay kong nagmamadali sa umaga.

wala akong mahanap na libro ni bob ong dito. sumubok ako magbasa ng roald dahl. ok naman siya. so far, children's books niya palang ang nabasa ko. very eloquent, graphic, illustrative. parang nanonood ng cartoons. nakakatuwa. tamang tama sa morning ritual, pwedeng pwede isawsaw sa kape. meron din siyang mga interesanteng "adult" titles na, according to critics, intensely disturbing. i don't think na pwedeng isabay sa almusal yun.

moving on...

PAGMULAT NG MATA,
LANGIT NAKATAWA
SA BATIBOT,
SA BATIBOT

sana ganyan nalang umaga ko araw araw. pero wala ako sa batibot. tsk. nasa isang melting pot ako ng mga taong workaholic of white, yellow, brown and black shades. hindi ako kabilang dun dahil ang skintone ko ay lost and irregular. lalong hindi ako workaholic. natutuwa nga ang neighbor ko sa office. alas-siyete impunto, tayo, shutdown sa pc, log out.

matapos ang mabilisang paghahanda sa umaga, unahan kami ni nip sa elevator. iba ang bus na sinasakyan namin although pareho kaming eastbound. di tulad niya, kailangan ko pang sumakay ng train. kaya literal walkathon sa mrt station.

"sila ambil perhatian. demi kesalamatan anda, harap berdiri dibelakang garisan kuning." sa ingles, "your attention please. for your own safety, please stand behind the yellow line." lahat ng mga recordings nila dito sa mrt stations ay inuulit in 4 or 5 translations. malapit narin daw ang tagalog version sa dami ng mga pinoy na nagsisilipad dito.

ito ang pinakapaborito kong bahagi ng umaga. ang train ride. ang dami mo kasing makikita, at maaamoy. minsan nga gusto ko na sumulat sa mga government officials dito. gumawa sana sila ng batas na nagsasaad ng mga standard requirements to bathing at least once a day. or if that's too much to ask, pwede narin ang 5 times a week, basta working day. kailangan din mag-set ng mga restriction laws para ma-control ang daily consumption ng curry, chilli at iba pang maanghang na pagkain dahil sa nako-contribute nito sa unsolicited at undesirable body stench na nagko-contaminate sa public atmosphere. maawa sana sila sa baga at ulo ko. gusto ko sana ma-preserve whatever is left of my already damaged lungs.

walong istasyon bago ako makarating sa office namin. estimated 22-minute train ride lang to. masmarami pa nga ang nilalakad ko pero nakakalibang dahil sa playground na nadadaanan ko. every morning, walang palya (except rainy days), andun ang limang chinese ladies in their late 60's. colorful with flower prints ang duster nilag hanggang tuhod. grayish at kulot ang maiikli nilang buhok. nagkukwentuhan lang sila. isang araw magkakaroon din ako ng lakas ng loob na magpakilala sa kanila. wala lang.

pagdating sa office building namin, si uncle (parang si mang kulas sa pilipinas) ang sasalubong sakin. maitim, singkit ang mata, matangkad ng unti sakin, nasa 50's, kulang ng isang ngipin sa harap. "selamat pagi!" sasagot ako, "magandang umaga!"

hindi ako gumagamit ng lift. nakasanayan ko na maghagdan papunta sa 4th floor. habang paakyat, halungkat sa bag, hanap ang pass. pagpasok sa office, deretso sa workstation. log in. 8:59am.

Restart

Sat, 28 Jul 2007 20:14:17 GMT

passport in my left hand, blue backpack on my right shoulder, i took a step forward. guy in front of me, black laptop in his left arm, dandruff on his right shoulder, took a step backward. the impact almost knocked off my new white spectacles and my old dark bitchiness. restraining myself from backstabbing, both figuratively and literally, i closed my eyes, took a deep breath, counted one to three, exhaled, and opened my eyes again, what a way to welcome me to my new habitat. not more than 5 minutes have past and i feel nostalgic already.

i'm a 3-hour plane ride away from home and i can no longer feel my legs. i havent changed time zones but i feel jet-lag symptoms. walking toward the arrival area, i gained consciousness with the sight of my chaperons holding up a semi-crumpled piece of bond paper with my name on it.

and so the adventure begins.